Wrzosek Jan

mjr Jan Wrzosek
Imię/imiona Jan
Nazwisko Wrzosek
Data i miejsce urodzenia 17 III 1895, Stawropol
Stopień wojskowy major
Przydział i/lub funkcja dowódca III batalionu 74 Gpp
Data i miejsce śmierci 3 IX 1939, pod Złotym Potokiem (Kołaczew)
Miejsce pochówku cmentarz parafialny w Złotym Potoku
Data i miejsce zranienia
Data i miejsce zaginięcia
Data i miejsce dostania się do niewoli
Informacje dodatkowe
(ważniejsze odznaczenia i inne)
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych czterokrotnie, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Pamiątkowy Za Wojnę 1918-1921, Médaille Interalliée i inne

Jan Wrzosek – ur. 6 III 1895 (17 III 1895 wg kalendarza juliańskiego; taką datę podawał w dokumentach sam Jan Wrzosek) w Stawropolu na Kaukazie, jako syn Józefa i Rozalii z Kwiatkowskich; w latach 1907 – 1912 ukończył 6-cio klasową Szkołę Realną w Wielkoknażewsku; w latach 1912 – 1913 uczył się w Szkole Marynarki Wojennej w Kronsztadzie; w 1915 ukończył II Szkołę Chorążych w Tyflisie; w V 1915 został przydzielony do Batalionu Zapasowego 218 Pułku Strzelców Imperium Rosyjskiego, a następnie do 23 Pułku Strzelców Syberyjskich; w 1916 awansowany do stopnia podporucznika; w 1917 awansowany do stopnia porucznika; 2 XI 1917 zgłosił się na ochotnika do I Korpusu Wschodniego gen. Józefa Dowbora – Muśnickiego, gdzie przydzielono go do 8 Pułku Strzelców Polskich z 2 DSP; po demobilizacji Korpusu, 27 X 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego, z którą powrócił do Polski, gdzie został oficerem służby stałej Wojska Polskiego; w 1919 ukończył kurs oficerski w Stanisławowie; uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 28 Pułku Strzelców Kaniowskich; ranny 3 VIII 1920 w bitwie pod Jabłonką k. Zambrowa; za wybitne męstwo i ponadprzeciętną postawę na polu walki, odznaczony orderem Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych; w 1922 awansowany do stopnia kapitana; w 1927 awansowany do stopnia majora; służył kolejno w 28 pSK, batalionie Korpusu Ochrony Pogranicza „Stołpce”, 80 Pułku Strzelców Nowogrodzkich, 9 Pułku Piechoty Legionów; uznawany za najlepszego strzelca przedwojennego Wojska Polskiego, był m.in. wicemistrzem świata w strzelaniu z karabinu standardowego na dystansie 300 m (1931), mistrzem Wojska Polskiego w strzelaniu z pistoletu (1927), wicemistrzem Polski w strzelaniu z pistoletu wojskowego (1928), mistrzem Polski w strzelaniu z pistoletu dowolnego (1928) z wynikiem 537 pkt. pobitym dopiero w latach 50-tych, a także uczestnikiem Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936; w 1936 został przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu w 74 Górnośląskim Pułku Piechoty z Lublińca, gdzie cieszył się niekwestionowanym autorytetem wśród żołnierzy oraz opinią wybitnego wychowawcy i doskonałego instruktora z zakresu indywidualnej broni strzeleckiej; 1 IX 1939 dowodził III batalionem 74 Gpp w walkach na linii Liswarty pod Łebkami, Taniną i Lisowem, w czasie których jego żołnierze m.in. wkroczyli na terytorium niemieckie zajmując m. Grenzwinkel; 3 IX 1939 dowodził batalionem w ciężkich walkach pod Janowem i Złotym Potokiem, w czasie których po południu 3 IX poległ w wyniku trafienia odłamkiem artyleryjskim; odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych czterokrotnie, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 oraz Medalem Międzyalianckim (Médaille Interalliée).

Opracował Adam Kurus